the ledge files
the ledge - nl - uk
nieuw
zoeken
gesprekken
boeken
Vita

Melania Mazzucco
Mouria, Amsterdam, 2004
vertaling: Manon Smits

oorspronkelijk verschenen als:
Vita
2003,



verwijzingen vanuit:
Kampvuur
Julia Franck

Sonny Boy
Annejet van der Zijl


Andere boekfragmenten:
boekfragment:
De nacht in
Olaf Olafsson

boekfragment:
Vita
Melania Mazzucco

boekfragment:
Kampvuur
Julia Franck

boekfragment:
Klein verhaal van een grote gekte
Rob Kappen

boekfragment:
Onder de vulkaan
Malcolm Lowry

boekfragment:
Callahan en andere gedaanten
Onno Kosters

boekfragment:
Lezen &cetera - gids voor de wereldliteratuur
Pieter Steinz

boekfragment:
Bankvlees
Jan van Loy

boekfragment:
Onder het vee
Rutger Kopland

boekfragment:
Een man in de tuin
Rutger Kopland

boekfragment:
De Amerikaan die ik nooit geweest ben
Chris Keulemans

boekfragment:
De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Miguel de Cervantes Saavedra

boekfragment:
Terug naar huis
Natasha Radojcic

boekfragment:
Dansen met de kippen
Jim Heynen

boekfragment:
Rondo veneziano
Gerrit Krol

boekfragment:
De rokken van Joy Scheepmaker
Gerrit Krol

boekfragment:
De egyptoloog
Arthur Phillips

boekfragment:
Praag
Arthur Phillips

boekfragment:
Verkleed als mens
Wouter van Oorschot

boekfragment:
De bekende wereld
Edward P. Jones

boekfragment:
Zorro: op weg naar zijn lotsbestemming
Isabel Allende

boekfragment:
De laatste raamgiraf
Péter Zilahy

boekfragment:
De hut van oom Tom
Harriet Beecher Stowe

boekfragment:
Ragtime
E.L. Doctorow

boekfragment:
Langzaam lopen is al verdacht
Arjan Peters

boekfragment:
Het Vijftig Jaars Zwaard
Mark Z. Danielewski

boekfragment:
Purgatorio
John Haskell

boekfragment:
De rusteloze supermarkt
Ivan Vladislavic

boekfragment:
Zuidwester meningen
D. Hooijer

boekfragment:
Afgunst
Kathryn Harrison

boekfragment:
Watt
Samuel Beckett

boekfragment:
Sonny Boy
Annejet van der Zijl

boekfragment:
Bittere vruchten
Achmat Dangor

boekfragment:
Kreutzersonate
Leo N. Tolstoy

boekfragment:
Reis naar het einde van de nacht
Louis-Ferdinand Céline

boekfragment:
Vreemd
Bob Rigter

boekfragment:
Gloed
Sándor Márai

boekfragment:
Handboek voor de levenskunst
Wilhelm Schmid

boekfragment:
Boetekleed
Ian McEwan

boekfragment:
In Babylon
Marcel Möring

boekfragment:
Lezen op locatie
Pieter Steinz

boekfragment:
Het web van de wereldliteratuur
Pieter Steinz

boekfragment:
Zwarte Mamba
Nadifa Mohamed

boekfragment:
Eekhrn zkt eekhrn
David Sedaris



the ledge - flash versie*

*
Nederlands

VITA — MELANIA MAZZUCCO

Ik ga naar school, zei ze die avond tegen Diamante toen hij na het eten op de trap zat te roken. Het is een Amerikaanse school. Ik ben blij voor je, was zijn enige commentaar. Zullen we ruilen? stelde Vita voor. Dat kan niet, zei hij. Hij trapte de sigaret uit met zijn schoen. Sinds enige tijd droeg Diamante een paar prachtige lakschoenen, die als enige nadeel hadden dat ze een vreselijke rottingslucht verspreidden. In elk geval zag hij er niet meer zo sjofel uit, en sinds hij niet meer met Tom Orecchio naar de vuilnisbelt ging om vodden te verzamelen maar met de doodgravers van Bongiorno Bros omging, had hij de gereserveerde houding van een prins aangenomen – verarmd, haveloos, dat wel, maar nog altijd een prins. En toch zou zij er alles voor over hebben gehad om drie maanden terug in de tijd te gaan, toen Diamante wit van de sneeuw en onder de modder thuiskwam, en uit zijn rafelige jas kapot speelgoed te voorschijn toverde dat hij uit de vuilnisbelt had gevist en dat hij haar met een trotse en tegelijkertijd onzekere glimlach overhandigde. Of toen hij haar meenam naar het dak en haar de puppy's liet zien. Ze bukten zich om hun handen te laten likken. Diamante ging op pad om honden te vangen voor Pino Fucile, die ze vervolgens verkocht aan het asiel, waar ze werden afgemaakt.
1.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

Hij ving zwerfhonden, maar als hij die niet zag ving hij ook honden die wel een baas hadden, als die net iets te lang de andere kant op keek. Hij greep ze bij hun snuit, klemde hun kaken op elkaar zodat ze hem niet konden bijten, en stopte ze in een zak. Dat baantje had niet lang geduurd, evenmin als zijn andere baantjes, doordat Diamante de puppy's op het dak verstopte en alleen de oude honden inleverde. Maar als de oude honden hem aankeken terwijl hij ze naar hun dood wilde voeren, liet hij ze vrij. Ze gaven de puppy's stiekem melk. Behalve zij wist niemand ervan, en Vita voelde zich belangrijk door het vertrouwen dat Diamante haar schonk. Maar uiteindelijk had Coca-cola de puppy's gevonden, en hij ging ze als wit vlees verkopen aan de mensen van het souterrain die de kost verdienden door met een beer door Manhattan te trekken – een beer die in zo’n krappe kooi zat en zo uitgehongerd was dat hij de puppy's met één hap verslond.
Als jij Amerikaans leert, wil je het dan ook aan mij leren? vroeg Diamante ineens. En wat krijg ik daar dan voor terug? vroeg Vita, teleurgesteld dat hij geen medelijden met haar had. Dan vertel ik je over de paladijnen, stelde hij voor. Die ken ik al, zei ze.
2.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

Hij behandelde haar als een kind, maar als de paladijnen niet goed genoeg meer waren voor hem, waren ze ook niet goed genoeg meer voor haar. Dan lees ik je de avonturen van Richier en Fegra Albana uit de Barberia voor. Die vind ik niet leuk, want dan pleegt zij zelfmoord. Het verhaal van Fioravante en de mooie Drusolina. Nee, dat loopt ook verkeerd af, want zij wordt oud en lelijk voordat ze Fioravante terugziet. Duizend en één nacht. Waar gaat dat over? informeerde Vita argwanend. Diamante streek met een hand door zijn haar. Hij glimlachte, alsof hij de wijsheid in pacht had. Het is een liefdesgeschiedenis vol zonde. Vita haalde haar schouders op, Diamante keek naar haar stuurse, vijandige mond. Hij balde zenuwachtig zijn vuisten. Hij wilde deze kans niet laten schieten, maar hij snapte niet hoe hij dat koppige meisje moest overtuigen om naar school te blijven gaan en goed naar de meester te luisteren. Geld? Dat had hij zelf niet genoeg. Cadeautjes? Die had hij haar al gegeven. Aandacht? Met zijn nieuwe werk en zijn nieuwe vrienden bleef er weinig tijd over voor haar. Hij had haar niets meer te bieden. Vita besefte niet wat voor kans haar geboden werd. Hij zou er alles voor over hebben gehad om geen doodskisten te hoeven dichtspijkeren, om in een klaslokaal te mogen zitten en opnieuw te leren praten, zodat het, als hij voorbij Houston Street kwam, niemand zou opvallen dat hij een dago was, en zodat niemand hem meer ghini ghini gon zou najouwen.
3.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

Dan had hij een baan kunnen vinden als loopjongen of als assistent in een van die kantoren in een wolkenkrabber, met een zwevende lift en een rood tapijt in de hal. En dan had hij naar een groot warenhuis kunnen gaan en een stropdas kunnen kopen zonder dat hij eruit werd getrapt, en naar de theaters met aanplakborden op Broadway waar dames in bontjassen en heren met hoge hoeden kwamen, in plaats van naar de marionettenkraam waar alleen de arbeiders kwamen. Dan had hij zich niet hoeven schamen om zijn mond open te doen, omdat iedereen dan meteen doorhad dat hij uit Italië kwam, wat hij zo erg vond dat hij in Amerika altijd zweeg – als ze naar hem keken sperde hij zijn blauwe ogen wijd open en staarde zwijgend terug, in de hoop dat ze zouden denken dat hij precies zo was als zij.
Een kus, flapte Vita er opeens uit. Hoe kom je daarbij? riep Diamante verbluft. Vita streek haar schort glad met haar handen. Ze verklaarde zich nader: die kussen die Agnello aan Lena geeft als hij boven op haar gaat liggen. En ook al schudde Diamante zijn hoofd, met de mededeling dat dat onmogelijk was, dat dat verkeerd was, een doodzonde, bleef ze vol overtuiging herhalen: Ik wil een kus voor elk woord.
4.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

5.


Italiano

VITA — MELANIA MAZZUCCO


Vado a scuola, disse a Diamante, quella sera, mentre dopocena lui fumava seduto sulle scale. È una scuola americana. Sono contento per te, fu il suo unico commento. Facciamo a cambio? propose Vita. Non si può, disse lui. Spense la cicca sotto la scarpa. Da qualche tempo, Diamante indossava un paio di meravigliose scarpe di vernice, che avevano l'unico difetto di mandare un cattivo odore, come di carogna. A ogni modo, non aveva più l'aria cenciosa e da quando non rastrellava più stracci alla discarica con Tom Orecchio ma frequentava i beccamorti della Bongiorno Bros aveva preso l'aria distaccata di un principe – deducato, malmesso, certo, ma pur sempre un principe. Eppure lei avrebbe dato qualsiasi cosa per tornare indietro di tre mesi, quando Diamante rincasava brinato di neve, grommato di fango, e dal cappotto sdrucito estraeva i giocattoli rotti pescati nella discarica e glieli porgeva con un sorriso fiero e insieme incerto. O quando la portava sul tetto e le mostrava i cuccioli. Si chinavano a farsi leccare le mani. Diamante andava a rapire i cani per conto di Pino Fucile che li vendeva poi al canile dove li sopprimevano. Rapiva i cani randagi ma, se non li trovava, rapiva anche i cani che un padrone l'avevano, e che si distraeva un attimo di troppo.
1.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

Li afferrava per il muso, tenendogli chiuse le mascelle, così non potevano morderlo, e li infilava in un sacco. Quel lavoro era durato poco, come tutti gli altri, perché Diamante nascondeva i cuccioli sul tetto, in scatole di cartone, e consegnava solo i cani vecchi. Ma se i cani vecchi lo guardavano quando stava per portarli a morire, li liberava. Nutrivano i cuccioli con il latte, di nascosto. A parte lei, non lo sapeva nessuno, e Vita si sentiva importante per la fiducia che Diamante le aveva dimostrato. Ma Coca-cola finì per trovarli, e andò a venderli come carne bianca a quelli del piano interrato che campavano portando in giro per Manhattan un orso – il quale orso viveva in una gabbia così stretta ed era così affamato che li sbranò con una zampata.
Se impari l'americano, me lo insegni? disse a un tratto Diamante. E tu che mi dai in cambio? ribatté Vita, delusa che lui non compatisse la sua infelicità. Ti racconto dei Paladini, propose lui. Li so già, disse lei. La trattava come una bambina, ma se i Paladini non andavano più bene per lui, non andavano più bene nemmeno per lei. Ti leggo le avventure di Riccieri e Fegra Albana di Barberia. Non mi piace, perché lei si uccide. La storia di Fioravante e la bella Drusolina.
2.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

No, perché pure questa finisce male, e lei diventa vecchia e brutta prima di rivedere Fioravante. Le Mille e una notte. Che storia è? s'informò Vita, diffidente. Diamante si passò una mano tra i capelli. Sorrise, con aria navigata. È una storia d'amore col peccato. Vita scrollò le spalle, Diamante fissava la sua bocca imbronciata-ostile. Strinse i pugni, nervoso. Non voleva perdere l'occasione, ma non capiva come potesse convincere quella ragazzina testarda a non abbandonare la scuola e prestare attenzione al maestro. Soldi? Non ne aveva abbastanza. Regali? Glieli aveva già fatti. Attenzioni? Fra il nuovo lavoro e i nuovi amici, gli restava poco tempo per lei. Non aveva più niente da offrirle. Vita non si rendeva conto dell'opportunità che le veniva offerta. Lui avrebbe dato qualsiasi cosa per non dover inchiodare casse da morto, per sedersi in una classe e imparare daccapo a parlare, così che quando avesse superato Houston non si sarebbero accorti che era un dago, e non gli avrebbero più cantato ghini ghini gon. E avrebbe potuto trovare un lavoro da fattorino o commesso in uno di quegli uffici nei grattacieli, con gli ascensori volanti e i tappeti rossi negli androni. E sarebbe potuto entrare in un grande magazzino e comprarsi una cravatta senza essere cacciato a calci in culo, e sedersi nei teatri con le insegne della Broadway dove entravano le signore in pelliccia e gli uomoni col cilindro e non nel baraccone delle marionette, dove entravano gli operai.
3.

 
VITA — MELANIA MAZZUCCO

Allora non si sarebbe vergognato di aprire bocca perché tutti capivano subito che veniva dall'Italia, tanto che in America stava sempre zitto – sgranando gli occhi azzurri quando lo guardavano, fissandoli, muto, perché credessero che era esattamente come loro.
Un bacio, se ne uscì a un tratto Vita. Che ti viene in mente? sbalordì Diamante. Vita si lisciava il grembiule con le mani. Si spiegò meglio: quei baci che Agnello dà a Lena quando si stende sopra di lei. E anche se Diamante scuoteva la testa, dicendo che era impossibile, sbagliato, un peccato mortale, ripeté, convinta: Voglio un bacio per ogni parola.
4.


     
The Ledge
Redactie: Stacey Knecht, info@the-ledge.com
Dank aan: De digitale pioniers en
Het Prins Bernhard Cultuurfonds
Ontwerp: Maurits de Bruijn

Copyright: Pieter Steinz, Stacey Knecht
Reproduktie en/of hergebruik uitsluitend in overeenstemming met de auteurs.